Een mooie column van onze eigen juf Kim

Woensdag 25 maart 2020

' Schreeuwen '

‘KASPER!’ schreeuw ik tegen mijn zoon, ‘we hadden een afspraak gemaakt! Jij zou spelling en rekenen maken op Snappet. En wat heb je gedaan? Helemaal niks! Ben je helemaal betoeterd!’ Mijn zoon laat zich slap van zijn stoel op de grond zakken en kijkt me boos aan. Mijn dochter trekt een wenkbrauw omhoog vanuit de tuinstoel buiten en besluit zich er wijselijk buiten te houden. 
Het is crisis. Coronacrisis. Wie had ooit gedacht dat we in zoiets terecht zouden komen? Ik niet in ieder geval. Ik werk op school hard om te zorgen dat mijn collega’s en alle kinderen thuis zich gesteund voelen. En dat de kinderen thuis kunnen werken aan rekenen, spelling, taal en begrijpend lezen. Met veel aandacht en liefde naar de kinderen, die we missen op school. Ik voel dat ik me zorgen maak. Hoe lang gaat dit nog duren? Wie gaan er allemaal ziek worden. Kan de zorg het aan? Blijven de mensen lief voor elkaar? Mijn kinderen zien de frons in mijn voorhoofd ook. Zij voelen waarschijnlijk ook mijn zorgen en zien mijn onrust. Zij missen ook hun klasgenootjes en de normale gang van zaken. Ze zoeken naar geruststelling in roerige tijden. 
En toch vind ik mezelf, boos en schreeuwend op mijn kind van acht. En waarom? Omdat hij zijn sommen niet gemaakt heeft. Waarom in hemelsnaam? Is dit echt het belangrijkste nu? Natuurlijk niet, dat weet ik best. Het is nu belangrijk dat mijn kinderen zich veilig voelen en fijn. Dat ik er voor ze ben, als ze me nodig hebben. Hij is acht. Mijn dochter elf. Zij missen nu een aantal weken onderwijs. Net als alle kinderen in Nederland. Hoeveel is een paar weken op een heel mensenleven? Ik heb vertrouwen in mijn eigen beroepsgroep. De leerkrachten, de schoolleiders. Die krijgen het echt wel voor elkaar, om deze periode weer recht te trekken. Dat hoef ik nu niet te overbruggen. Ook al ben ik juf, ik ben niet de juf van mijn kinderen. Ik ben hun moeder. Dus ja, we spelen schooltje thuis. Maar nee, ik ga niet meer schreeuwen. We leren, maar we gaan ook spelen, samen een boek lezen, tekenen, iets lekkers maken, zingen, dansen, want daar leren ze ook van.
En als straks alles weer normaal is. We elkaar weer een hand mogen geven. En de scholen weer opengaan. Dan gaan de juffen en meesters weer beginnen waar we gebleven waren voor de Coronacrisis. Dan passen zij zich aan aan de niveaus van de kinderen en geven ze onderwijs. Want daar zijn ze voor opgeleid. 
Ik geef mijn zoon een aai over zijn bol en neem mijn kinderen mee naar buiten. Zij op de step, ik er rennend naast. Zij lachen weer en de frons in mijn voorhoofd trekt weg. 

(Juf) Kim

Terug

Schiedamseweg 227

3026 AN Rotterdam

010 - 462 49 08

info@nullnicolaas-school.nl